Just Cause 3
Just Cause 3

Actie en destructie gaan hand in hand in dit openwereld avontuur waar je als Rico Rodriguez je thuisland probeert te bevrijden van een dictator.

PC PlayStation 4 Xbox One


Uitgever
Square Enix

Ontwikkelaar
Avalanche Studios

Winkelprijs
€59.99

Releasedatum
01-12-2015

Just Cause 3 (Review)

Geschreven door Michiel Vanolst

Het is 5 jaar geleden sinds de laatste Just Cause-game, en met Just Cause 3 brengt Avalanche Studios ons hun meest destructieve titel tot dusver. Ditmaal begeeft ons hoofdpersonage, Rico Rodriguez, zich terug naar zijn thuisland, een eilandje gekend als Medici. Dit wordt tegenwoordig geregeerd door de brutale dictator, Sebastiano Di Ravello. Het is nu natuurlijk aan de speler om voorgenoemde uit zijn status te ontheffen, by any means necessary.

Verwoesting à la Red Faction

Maar hoe precies overmeester je een dictator? De voornaamste manier is blijkbaar door zijn land af te nemen. Dat is precies wat je moet doen in Just Cause 3. Wanneer je in Medici aankomt heeft Di Ravello volledige controle over Medici. Dan is het aan de speler om beetje bij beetje zijn kampen en stadjes te bevrijden. Dit doe je door zogezegde “chaos objects” te verwoesten. Op deze voorwerpen zijn ze helemaal losgegaan met rode verf, en ze variëren van generators en benzinetanken tot gigantische satellietschotels en antennetorens. Heb je ze allemaal gehad in één militaire basis, dan neem jij de macht over en zullen voortaan jou rebellen erin rondlopen in plaats van Di Ravello’s soldaten.

De stadjes werken dan weer iets anders, deze zijn allemaal meer van hetzelfde. Zo goed als elk stadje heeft een standbeeld, luidsprekers en een politiestation dat je met de grond moet gelijk maken. Nadat alles in as ligt, moet je nog de vlag van de rebellen hijsen aan het stadshuis en voila, het is van jou! Je kan Di Ravello bijna horen huilen. Maar hierop is de nadruk van het spel duidelijk wel gelegd. Je hebt deze keer oneindig veel C4 (hoewel je er wel maar een bepaald aantal per keer kan gebruiken. Je kan zo goed als elk voertuig als wapen gebruiken. Je hebt ook de geweldige "tether hooks". Hiermee kan je enkele voorwerpen aan elkaar vastmaken en ze dan naar mekaar toetrekken. Dit werkt dus op alles wat loszit, beweegt, en ook bepaalde voorwerpen die voorlopig nog vastzitten.

Niet alles is zonneschijn op dit Mediterraanse eilandje

Het spel ziet er goed uit, dat valt moeilijk te ontkennen. Vooral het water ziet er echt prachtig uit. Maar het feit dat je de volledige map kan verkennen, zonder laadschermen, is redelijk indrukwekkend. De map is gigantisch, en bevat een paar verschillende landschappen. En de primaire manier die je zal gebruiken om te verkennen, is je parachute, wingsuit en grappling hook. Maar buiten dat verkennen om zit er natuurlijk ook nog een verhaal in het spel. Hier heb ik bewust nog niet zoveel over verteld. Wel, er valt zowiezo niet veel over te vertellen. Het lijk net of het er gewoon is bij opgeplakt, simpelweg omdat het spel dit moest hebben. De missies ontbreken aan elke vorm van inspiratie, elke cutscene begint en eindigt dan weer wel met een laadscherm en die blijven precies maar duren. Dit is jammer, want het spel neemt zichzelf nooit of te nimmer al te serieus, en het zit wel boordevol met goede humor. De nadruk ligt dus op plezier, en pure chaos. Maar toch wordt ook dit na een tijdje wat afgezaagd.

Een basis binnenvliegen, benzinetank nummer 2150 verwoesten, basis buitenvliegen, en herhaal. Dit is ook een gemiste kans, want naar het einde van het spel toe bevond ik me opeens in een groeve waar 2 enorme graafmachines op mij en mijn C4 aan het wachten waren. Dat was een aangename verrassing, want dit was eens wat variatie op wat ik voordien heel de tijd had zitten doen. Helaas was dit de enige keer dat ik even van dat repetitieve gevoel af raakte. Ook durft de framerate al eens een serieus dipje krijgen als er veel ontploffingen tegelijkertijd op je scherm plaatsvinden, wat toch raar overkwam aangezien dit in principe de bedoeling van het spel is.

Als laatste moet ik het toch nog even over die 'Square Enix Service' hebben. Dit is zo een irritante toevoeging die totaal overbodig is in mijn ogen. In feite is die service het “multiplayer” gedeelte van het spel. Je hebt allemaal verschillende statistieken, en dankzij die service kan je deze met vrienden vergelijken. Klinkt allemaal goed en wel, ware het niet dat dat het enige is waar het goed voor is, en dat hij meer plat ligt dan online is. Dus krijg je tijdens het spelen soms de melding dat je ofwel opnieuw moet verbinden ofwel offline verder moet gaan. Ga je offline verder, dan zal hij elke keer je je map opent opnieuw proberen te verbinden. Automatisch proberen te verbinden wel te verstaan. Tijdens dit proces, dat eeuwig lijkt te duren, kan je niets anders doen, en achteraf krijg je dan nog eens de melding dat hij niet met de servers kan verbinden. En er is nergens geen optie om dit uit te schakelen.

Het verdict

Just Cause 3 is een tussendoortje. Het wordt repetitief als je het te lang aan één stuk door speelt. Maar toch zit er een bepaalde amusementswaarde aan vast. De actie en ontploffingen zijn over the top. De stunts die je Rico kan laten uitvoeren zijn Hollywoodwaardig. Michael Bay zou er fier op zijn. Helaas zijn er ook af en toe eens problemen met de framerate en die irritante online service. Desondanks dit alles is het toch een aparte ervaring die je eens meegemaakt moet hebben.

3/5

Review gebaseerd op Xbox One versie.