Gamefiche
TITEL: Driver San Francisco
ONTWIKELAAR(S): Ubisoft Reflections
UITEGEVER(S): Ubisoft
PLATFORM(EN): Xbox 360 | PlayStation 3 | PC
GENRE(S): Racing | Actie
VERSCHIJNINGSDATUM: 3 september 2011
Plezier is wat voor mij hoofdzakelijk een videospel definieert. En om meteen met de deur in huis te vallen: dat biedt Driver San Francisco. Het is een spel dat zich zelf niet al te serieus neemt en dit zet zich goed over naar de speler, waardoor hij alles graag met een korreltje zout neemt.
Moet er nog zout zijn?
Dat korreltje zout is nodig, want geef toe. De mogelijkheid om met één druk op de knop je van de ene auto naar te verplaatsen – het zogenoemde ‘shiften’ – kan je in een realistische setting als die van deze Driver niet uitgelegd krijgen. Ubisoft Reflections denkt het wel te kunnen, met een verhaal waar je een hele game door denkt dat de twist de twist niet kan zijn omdat die zo ‘obvious’ is. Uiteindelijk is de twist dan ook dat er geen twist is en je er eigenlijk de hele tijd al op zat. ’t Is maar dat je twist.
Gelukkig zit de gameplaymechaniek van het ‘shiften’ wel goed in elkaar. De tijd gaat dan in een staat van superslowmotion terwijl je als een engeltje boven de hele stad San Francisco zweeft. Op zoek naar een auto om vlug even te kapen en te misbruiken. Het is een leuk concept, alleen stuurt je Driver je iets te vaak naar de negatieve doeleinden van je gave. Zo zijn de missies steeds opgezet dat je andere auto’s gebruikt om tegen je tegenstanders of tegen de politie in te rammen. Ze worden amper in een positieve zin gebruikt, wat toch wel een verruiming van het concept had kunnen betekenen. Jammer.
Ontgrendelen
In de campagne die rond de zeven uur duurt, weet de ontwikkelaar het wel voldoende fris te houden met missievarianten. Net wanneer je overtuigd bent alles te gezien te hebben wat het ‘shiften’ kan bieden, zet de eindfase van het flinterdunne verhaal zich in gang. Eens de credits over je scherm rollen, is de pret nog niet voorbij. Want à la Assassins Creed zijn er over de hele wereld allerhande opdrachten en zijmissies te voltooien. Die brengen je dan weer geld op, die je kan gebruiken om upgrades, nieuwe wagens en extra uitdagingen te ontgrendelen. Tof voor de voltooier, ik zelf had er weinig boodschap aan.
In multiplayer zet de pret zich wel lekker door. Zowel online als met een gedeeld scherm. Dat laatste juich ik luid toe. Het wordt alsmaar genegeerd door de ontwikkelaars, die splitscreen mogelijkheden. Reflections dacht daar anders over en biedt je de mogelijkheid samen met een vriend op de bank vrij door te stad te scheuren of een aantal spelmodi te spelen, zowel samen als tegen elkaar. Hetzelfde geldt online, maar met het ondertussen traditionele ‘levelen’ en ontgrendelen van ‘perks’. Tja, het kan blijkbaar ook in een racegame.
Driver San Francisco is dus een prettig tussendoortje tot de échte potentiele toppers in het najaar aan onze deur komen kloppen. Deze San Francisco zet de Driver serie weer op de kaart en alleen daarom al verdient het een pluim. Chapeau.
