We zijn nog maar net begonnen met PESblog.be of we hadden al het privilege een vroege versie van Pro Evolution Soccer 2012 te spelen. Wij speelden de PC-versie, identiek aan de console versie, met een Xbox 360 controller aangesloten. Wat volgde was een heftig leerproces, met vallen en opstaan. Maar uiteindelijk is PES2012 de overwinnaar.
Wie vaak Twittert, weet dat de hashtag #gameplayisfundamental steevast met PES 2012 gelinkt is. De focus ligt duidelijk op het spel, in veel mindere mate op nieuwe modi of grafische toetjes. Zo kunnen we vrij kort zijn over de nieuwe modi in onze previewversie; Football Life is de nieuwe overkoepeling van de Master League en Be a Legend en voegt er ook Club Boss aan toe. Hier ben je noch manager, noch speler maar de voorzitter van een team. Interessant concept: transfers doen, trainers aannemen en ontslaan en financieel de club in goede banen leiden. Het is goed gevonden, alleen speel je het spel dus niet. Je bent verplicht te kijken naar wedstrijden en dat is niet zo heel spannend. Al maakt een knop om het spel te versnellen het wel een stuk toegankelijker. Ook snel simuleren is een optie.
Work in progress
Tot zover de enige nieuwe modus, en zelfs deze is een soort afbrokkeling van de Master League. De Master League is er vooral grafisch op vooruitgegaan, met je alter ego constant in het beeld – je spelers aan het trainen. Persconferenties worden nu in beeld gebracht, al is het spijtig dat de interactie afwezig is. Je moet geen vragen beantwoorden, je kijkt gewoon steeds naar een filmpje. Aan de basis van de Master League is ook weinig tot niets veranderd. Een paar nieuwe features hebben we wel gespot. Zo kan je nu communiceren met je spelers als ze tevreden of ontevreden zijn en moet je iedere dag een nieuw trainingsregime kiezen. Beide features lijken ons nog behoorlijk onaf, want ieder antwoord op ontevredenheid van een speler gaf steeds het zelfde resultaat, bij iedere speler. Ook het trainingsregime bepalen is weinig spannend. Fysiek trainen zorgt er voor dat je fysiek omhoog gaat (duh?), maar je techniek daalt. Dan train je op techniek en vindt het omgekeerde plaats. Het is me nog steeds onduidelijk wat de toegevoegde waarde van het hele concept is; het zorgde er zelfs voor dat spelersprogressie behoorlijk ‘kapot’ leek. Dus mijn conclusie kan niet anders zijn dat dit duidelijk een ‘work in progress’ is – het kan niet zijn dat Konami hun modus nummero uno zo laat verschepen. Dus een finaal oordeel vellen is hoe dan ook onmogelijk.
Niet voor amateurs!
Gelukkig lijkt het spel zelf, een voetbalpotje dus, wel behoorlijk af. Pro Evolution Soccer 2012 speelt echt vlot, het tempo is ongezien realistisch. Het mag gezegd worden dat dit de beste voetbalsimulatie is die ik tot op heden heb gespeeld. Dat heeft het vooral te danken aan de intelligentie van de computer, zowel in jouw team als dat van de tegenstander. Spelers kiezen hun looplijnen nauwgezet en het spel verloopt als een echte voetbalwedstrijd. En dat is misschien het grootste compliment voor dit spel. Elke wedstrijd voelt uniek aan en de stappen tussen PES2011 en PES2012 zijn echt van een gigantische grootte. Akkoord, de animaties staan nog steeds niet op het niveau van concurrent FIFA (de naam moest ooit vallen) – maar ze zijn voor het eerst goed genoeg om het spelplezier niet te bederven. Spelers vallen niet meer automatisch neer na een lichte tik, maar krabbelen soms overeind. Dribbelen voelt fantastisch aan en het gemis om een andere speler te controleren is voorgoed weg. Nu kan je eindelijk als in FIFA een speler de opdracht geven in de diepte te lopen. Je kan er zelfs voor kiezen om deze andere speler zelf te besturen met de rechterstick. Niet voor amateurs!
Als hemel bij donder
En zo zijn er nog een aantal dingen waardoor PES2012 echt een keigoede voetbalsimulatie is geworden. Schieten is een aparte kunst in PES, maar o zo realistisch. Eerst dacht ik er anders over, geen enkel schot bleek kracht te hebben. Maar na een spelletje of tien begon ik het door te hebben, je moet de bal goed voor je voet leggen. En zelf voetballer zijnde, voelde ik meteen of een bepaalde situatie een goed schot kon voortbrengen of niet. En als hemel bij donder, het werkte ook zo. Heel soms mis ik soms nog wat snelheidsgevoel in de bal, maar dat is dan ook het enige minpunt. Bij passen is mijn mening iets negatiever, hoewel nog steeds positief. Zo kan je nu de hulp die je krijgt bij je passes in vier niveaus instellen, maar zelfs op het laagste hulpniveau voel ik nog steeds dat ik geholpen wordt. Het zorgt er natuurlijk voor dat de flow van het spel beter zit, maar soms werkt het ook averecht als de bal niet gaat naar de speler die je bedoelde. Voorzetten voel dan weer heel erg goed.
Flaterende doelmannen
Waar PES2012 echter de bal compleet misslaat zijn de keepers. Die flateren om de haverklap, zeker als je hen beveelt hun doellijn te verlaten. Ik hoop echt dat hier nog aan gewerkt wordt, het kan bijna niet anders. Want op dit moment zou ik durven zeggen dat het een spelbreker kan zijn. De animaties zijn niet goed, de doelmannen hebben geen inzicht of anticipatievermogen en zijn allround gezien .. dramatisch. Ik kruis mijn vingers dat Konami hier nog werk van maakt. Het is veruit de grootste ergernis en teleurstelling in deze previewcode; want buiten dit zijn er maar weinig foutjes te bespeuren. Soms ziet er een pas of schot in de herhaling wat onnatuurlijk uit, maar dat boeit niet. Hier en daar wil je gewoon een pas geven maar slide de speler naar de bal om te passen omdat je iéts te vroeg op de passknop drukte. Maar dat is echt al muggenziften. Neen, PES2012 is een uitstekende simulatie – op twee spelers op het veld na.
Positief gevoel
Maar ik wil toch positief afsluiten, want dat verdient deze PES. En dat doe ik door te zeggen dat PES2012 weer een echte uitdaging biedt aan de voetballiefhebbers. Het aantal verliezen op ‘Prof’ (op twee na moeilijkste niveau) was in het begin niet te tellen, nu slaag ik er meestal wel in om te winnen. Maar ik moet er steeds voor vechten, en een verlies en gelijkspel komen ook zeker nog voor. De tijden van de vier of vijf nulletjes zijn voorbij. Iedere tegenstander moet je anders ‘ontgrendelen’; de variatie in het gedrag van verschillende teams is heerlijk. Als ook de doelmannen op een aanvaardbaar niveau zouden acteren, zou ik nu al kunnen stellen dat Pro Evolution Soccer 2012 voor het eerst terug de voetbaltroon mag betreden. Nu is het toch nog even afwachten tot de finale versie.
